Gençler Mutlu Değil… Sadece Alıştı

Türkiye’de gençlerin iyi olma hali artıyor gibi görünüyor. Ama veriler daha derin bir gerçeği işaret ediyor: Gençler daha mutlu değil, sadece alışıyor.

Türkiye’de gençlerin iyi olma hali üzerine yayınlanan son araştırma, ilk bakışta umut verici gibi görünüyor.

Yaşam memnuniyeti artmış.

2023’e göre +8 puan.

Bugün %54.

Ama bu veri tek başına bir şey anlatmıyor.

Çünkü aynı veri bize şunu da söylüyor:

2017’de bu oran %71’di.

Yani gençler daha mutlu olmadı.

Sadece daha az şikayet eder hale geldi.

Asıl kırılma: umut

Daha çarpıcı olan başka bir veri var.

Gelecekten umutlu olan gençlerin oranı: %45.

2017’de: %67.

Yani bugünü idare eden bir gençlik var ama

yarına inanmayan bir gençlik.

Bu, bir toplum için en tehlikeli eşiktir.

İş: sadece ekonomik değil, psikolojik bir konu

Araştırmanın en net bulgusu:

• Çalışan genç → %58 memnun
• İş arayan genç → %27 memnun

31 puan fark.

Bu artık gelir meselesi değil.

Bu, aidiyet meselesi.

Bu, “ben bu sistemin içinde var mıyım?” sorusu.

İşsiz genç sadece para kaybetmiyor.

Kendini kaybediyor.

Kadınlar için tablo daha ağır

• Erkeklerde çalışma oranı: %59
• Kadınlarda: %38

Ve daha çarpıcı veri:

“Ev genci” kadın oranı: %26

Erkeklerde: %6

Bu tablo, ekonomik değil yapısal bir problem olduğunu açıkça gösteriyor.

Gençler gitmek istiyor mu?

Evet. Ama eskisi kadar değil.

• Yurt dışına gitmek isteyenler düşmüş
• Ama hâlâ her 4 gençten 1’i gitmek istiyor

Asıl mesele şu:

Gitmek isteyenlerin %35’i bunu yapamayacağını düşünüyor.

Yani gençler sadece ülkeye değil,

kendi ihtimallerine de güvenmiyor.

Hayatta kalma stratejisi: kısmak, borçlanmak, idare etmek

Gelir yetmeyince yapılanlar:

• Harcamayı kısmak
• Kredi kullanmak
• Aileden destek almak

Bu bir ekonomik davranış değil.

Bu bir savunma refleksi.

Büyük fotoğraf

Bu araştırma bize şunu söylüyor:

Gençler kötü hissetmiyor çünkü

alışıyor.

Ama alışmak, iyi olmak değildir.

Türkiye’de gençlerin problemi mutsuzluk değil.

Geleceğe güvenememek.

Ve bir toplum için en sessiz kriz,

kimsenin bağırmadığı ama herkesin içten içe vazgeçtiği andır.

Raporun tamamı