Gen Z Uzaktan Çalışmayı Sevmiyor mu, Yoksa Biz mi Yanlış Anladık?

Sonra Gallup çıktı ve iş dünyasının pek sevmediği bir şey yaptı: veri yayımladı.

Mayıs 2025’te ABD’de 19.000’den fazla çalışanla yapılan Gallup araştırması, özellikle Gen Z söz konusu olduğunda bu ezberi ciddi biçimde sarsıyor. Çünkü sonuç net: Tam uzaktan çalışma, Gen Z’nin en az tercih ettiği çalışma modeli.

• Evet, en genç kuşak.
• Evet, dijital yerliler.
• Evet, ekranla büyüyen nesil.

Bu tablo iki olasılığı gündeme getiriyor. Ya Gen Z sandığımız kadar “remote aşığı” değil ya da biz uzaktan çalışmayı tasarlarken temel bir şeyi yanlış kurguladık. Gallup verileri ikinci ihtimalin daha güçlü olduğunu gösteriyor.

Gallup’un 2025 Q2 verilerine göre:

• Uzaktan çalışabilen Gen Z çalışanların yalnızca %23’ü tamamen uzaktan çalışmayı tercih ediyor.
• Bu oran millennial, Gen X ve baby boomer kuşaklarının her birinde yaklaşık %35.
• Tüm kuşaklarda en çok tercih edilen model hibrit çalışma.
• Tam zamanlı ofis çalışması ise herkes için en az cazip seçenek.

Başka bir deyişle Gen Z “ofise dönelim” demiyor. Ama “herkes evine kapansın” da demiyor.

Gallup, hibrit çalışanlara organizasyondaki diğer çalışanların nasıl çalışmasını istediklerini sorduğunda ilginç bir ayrışma ortaya çıkıyor:

• Tüm kuşaklarda çoğunluk mevcut dengenin korunmasından yana.
• Ancak Gen Z, diğer kuşaklara kıyasla çalışanların daha az uzaktan çalışmasını isteyen grup.
• Millennial’lar ise başkalarının daha fazla uzaktan çalışmasını isteyen kuşak olarak öne çıkıyor.

Bu fark, kuşaklar arası uzaktan çalışma algısının yalnızca “esneklik” kavramıyla açıklanamayacağını gösteriyor.

Gallup verileri, millennial’ların uzaktan çalışmaya güçlü bir psikolojik bağ geliştirdiğini net biçimde ortaya koyuyor:

• Hibrit çalışan millennial’ların %41’i uzaktan çalışma imkanları azaltılırsa yeni bir iş aramaya son derece yatkın.
• Millennial’ların %49’u en verimli oldukları yerin ev ya da ofis dışı bir ortam olduğunu söylüyor.
• Aynı oran Gen Z’de %37.
• Buna karşılık Gen Z’nin %32’si ofiste, %31’i ise mekanın fark etmediğini belirtiyor.

Bu tablo, Gen Z için uzaktan çalışmanın bir kimlik meselesi değil, durumsal bir tercih olduğunu düşündürüyor.

Gallup, Gen Z’nin tam uzaktan çalışmaya mesafeli yaklaşımını iki temel faktörle açıklıyor.

Gallup’un diğer araştırmalarıyla da uyumlu biçimde, Gen Z iş hayatında en yalnız hisseden kuşak.

• Diğer kuşaklara kıyasla daha düşük yaşam değerlendirmelerine sahipler.
• Gün içinde “sık sık yalnızlık hissettiğini” söyleyenlerin oranı Gen Z’de, Gen X’in yaklaşık iki katı, baby boomer’ların ise neredeyse üç katı.

Uzaktan çalışma, güçlü sosyal ve profesyonel ağlara sahip kuşaklar için özgürleştirici olabilir. Kariyerinin başındaki Gen Z içinse bu model çoğu zaman izolasyonu derinleştiriyor.

Gen Z hibrit çalışanlarının %66’sı haftada belirli sayıda gün ofiste olmak zorunda, ancak bu günleri kendileri seçebiliyor. Ayrıca diğer kuşaklara kıyasla ofise gelmeleri daha sık teşvik ediliyor ama zorunlu tutulmuyor.

Sonuç basit ve biraz can sıkıcı: Gen Z ofise geldiğinde çoğu zaman kimseyi bulamıyor. Hibrit çalışma kağıt üzerinde var ama pratikte sosyal temas üretmiyor.

Gallup’un vardığı sonuç net: Sorun hibrit çalışmanın kendisi değil, nasıl uygulandığı.

• Esneklik bireysel tercihlere bırakıldığında genç çalışanlar yalnızlaşıyor.
• Ekip düzeyinde koordine edilmeyen hibritlik, öğrenme ve mentorluk fırsatlarını zayıflatıyor.
• Gen Z için ofis yalnızca bir masa değil; gözlem, ilişki ve aidiyet alanı.

Gallup verileri, uzaktan çalışmanın kuşaklar arası etkilerinin sanıldığından çok daha karmaşık olduğunu gösteriyor. Gen Z daha az esneklik değil, daha anlamlı temas arıyor.

Ve bu da organizasyonlar için rahatsız edici ama kaçınılmaz bir soruyu masaya koyuyor:

Sorun gerçekten ofis mi, yoksa biz birlikte çalışmayı mı unuttuk?

Evet, biraz rahatsız edici. Ama zaten doğru içgörüler genelde öyle olur.